Adviesbureau Van Vark
- Voorburg*
Nadat ik was vertrokken bij de HBM kon ik direct
aan de slag bij een klein adviesbureau voor betonconstructies genaamd:
Adviesbureau Van Vark. Dit bureau was gevestigd aan de
Gouverneurkade te Voorburg. Het pand was een gewone woning, die in zijn geheel
was ‘omgetoverd’ tot een kantoor, met op de bovenverdieping een
tekenruimte. Het zag er ook allemaal nieuw uit en dat is sowieso natuurlijk al
prettig om daarin te werken. Ik moest eerst nog wel een sollicitatie ondergaan,
maar dat was slechts een formaliteit. Ik was daar de meest geschikte man op de
juiste plaats. Het werk bestond voornamelijk uit het tekenen van funderingen
voor kerken. Ja, in die tijd werden er toch nog volop kerken gebouwd. Het waren
vooral kerken die zeker niks met de katholieke ‘sector’ te maken
hadden. De heer Van Vark – die toen precies 50
jaar oud was – was ’n zeer gelovig mens, maar ik denk meer in een
‘hervormde’ richting. Welke precies, ben ik nooit te weten gekomen.
Maar je kon alleen al aan zijn uiterlijk zien, dat hij toch tenminste wel nauwe
contacten onderhield met vele mensen, die min of meer een ander geloof hadden
dan het katholieke. Hij had duidelijk zakenrelaties hierin. Daardoor was hij toch
wel min of meer een specialist in het bouwen van kerken, althans de
constructies hiervoor. Het was ook duidelijk een man die veel waarde hechtte
aan normen en waarden, zoals vele jaren later de heer Balkenende het voor ogen
stond. Kortom: een ideale werkplek om fijn te kunnen werken.
Toch werd van zijn ‘goedheid’ wel wat
misbruik gemaakt. De noodzakelijke werkbezoeken werden slechts door hem
persoonlijk afgehandeld. Je kon dan mooi via het voorraam zien dat hij dan daar
naar toe vertrok met zijn witte Peugot. Van te voren
had hij dan tegen ons gezegd alwaar hij naar toe ging en vertelde er tevens bij
hoe laat hij ongeveer weer terug zou zijn. Dat was natuurlijk niet erg slim van
hem, want er ontstond plotseling een bepaalde vrijheid voor ons en zodra hij
zijn ‘hielen gelicht’ had, kwamen terstond de dobbelstenen op tafel
en onder het genot van een bakkie koffie speelden we dan vaak het spel
‘kasje zes.’ Dus, in de baas zijn tijd. Oftewel: ‘als de kat
van huis is…’ Maar eerlijk gezegd: we zorgden er natuurlijk wel
voor dat het werk daardoor geen vertraging opliep. Een beetje ontspanning
tijdens de werkuren moet toch kunnen, vindt u ook niet?
Ook hier ging ik natuurlijk weer iedere dag met de
trein naar toe. Ik moest wel even in Holland Spoor overstappen en via een
perron helemaal aan de linkerzijde, stond dan een trein klaar die richting
Voorburg zou gaan. Voorburg was gelijk het eerstvolgende station. Daarna was
het nog zo’n 20 minuten lopen naar de Gouverneurkade. Het was tevens de
meest fijne werkplek uit heel deze periode via het uitzendbureau. Ik heb hier
ongeveer 1 jaar gewerkt. Min of meer ontstond toen toch een situatie waarbij
nog sporadisch een of andere kerk werd gebouwd en werd ik snel overbodig bij
dit bedrijf. Vele jaren later toen ik toevallig daar in de buurt was, ging ik
nog even kijken naar deze dierbare werkplek, maar ontdekte dat het bedrijf er
niet meer was. Wel zijn buurman. Die was architect en die zat er nog steeds.
Mijn collega’s waren toen: de constructeurs:
Van Vliet en Perkins en de tekenaars: Leenen (ook een
uitzendkracht bij Inter Techniek) en Jürgen Migge. Jürgen Migge was een Duitser
van ongeveer mijn leeftijd en had heel snel Nederlands geleerd. Toen ik Jürgen voor het eerst hoorde praten dacht ik eerst dat
het een Limburger was aan het accent te horen, maar al spoedig hoorde ik van
zijn achtergrond. Een leuk voorval wil ik u toch niet onthouden. Omdat hij
uiteraard nog niet voor de volle honderd procent het Nederlands eigen was,
vroeg hij wel eens aan ons wat een bepaald woord eigenlijk betekende. Zo kwam
het eens ter sprake dat hij vroeg: “wat moet je nou eigenlijk zeggen, als
je eens ’n keer veel plezier hebt gehad. Moet je dan zeggen: we hebben
gisteravond veel lol of lul gehad?” Ja, we hadden hem te pakken en zeiden
tegen hem: “je moet dan zeggen: we hebben veel lul gehad.” Even
later kwam de heer Van Vark naar boven en Jürgen kwam in gesprek met hem. Toen vertelde hij heel
spontaan tijdens een gesprek met de heer Van Vark:
“wij hebben gisteren veel lul gehad!” Ik had het niet meer, dubbel
van het lachen en de anderen ook. Zelfs de heer van Vark
moest lachen. Het was tevens de eerste keer dat ik de heer Van Vark hoorde en zag lachen.
Leenen woonde toen in Warmond, Perkins
en Van Vliet woonden in Voorburg en Jürgen Migge kwam oorspronkelijk van Münster (Duitsland). Op
bepaalde tijden was er ook nog een typiste aanwezig, maar die naam is me
ontschoten en dan nog uiteraard Aafke Baardolf uit de
Jan Mulderstraat, die elke dag een paar keer door de straat heen fietste. Mijn
volgende werkplek werd de Rijkswaterstaat, Directie Sluizen en Stuwen te
Utrecht.
Kees Wittenbols.
Mei 2007
Ga naar: Rijkswaterstaat
- Utrecht*