Ingenieursbureau Damen - Den Haag*

Redelijk snel nadat ik bij bureau van Ruitenburg niet meer nodig was, diende zich de mogelijkheid aan om bij een ingenieursbureau te gaan werken in Den Haag. Er ging een vreemde manier van sollicitatie aan vooraf. Zonder dat ik het wist waren er twee personen tegelijkertijd hiervoor uitgenodigd. De andere was ook een uitzendkracht bij Intertechniek. De bedoeling van deze wijze van solliciteren was, zover ik het nog weet of eigenlijk vermoedde, dat Bureau Damen dan de meest geschikte voor zijn bureau kon nemen. Ik ben er nooit achter gekomen wie deze ‘zet’ heeft bedacht, maar voelde me toch wel wat in de ‘maling’ genomen. Uiteindelijk werd ik gekozen en vond dat uiteraard best. De bouwwereld lag op dat moment aardig op zijn ‘gat’ en mocht blij zijn dat ik weer werk had. Die ander moest dan weer wachten totdat er zich weer een ander aandiende. Ik kon in ieder geval gelijk aan de slag.

Even tussendoor: In deze tijd ging Intertechniek een fusie aan met nog een aantal uitzendbureaus, waaronder ook een afdeling van Randstad en ging verder het leven in als Randstad Polytechniek. Zover ik weet werd dat tevens het grootste uitzendbureau voor technisch personeel in Nederland. Later, toen ik inmiddels met werken gestopt was kreeg het weer een nieuwe naam: “Yacht.” Onder deze naam werkt men nu nog steeds.

Dit bedrijf zat zo halverwege op de Koninginnegracht. Daar loopt ook een tram langs en die gaat naar Scheveningen. Het bureau Damen was maar een heel klein bureau. In feite was er maar 1 constructeur en 1 tekenaar in vaste dienst. Een tweede constructeur was ook een uitzendkracht en ik als tweede tekenaar ook. In feite was het een middelgroot architectenbureau, alwaar Bureau Damen als een onderdeel in fungeerde. Een soort van samenwerkingsverband met deze architect. Het was een vrij oud pand, waarvan wij op de derde verdieping zaten, uiteraard zonder lift. Maar hier was een groot probleem aanwezig. Men tekende daar met een autocadsysteem waar ik nog nooit van had gehoord, laat staan dat ik er mee kon werken. Maar ze waren daar heel fideel. De eerste 3 dagen van mijn aanwezigheid daar, werd ik de gehele dag in de gelegenheid gesteld om me dat systeem aan te leren. De daar aanwezige tekenaar hielp mij daarbij en in een vrij ontspannen sfeer had ik het na drie dagen redelijk ‘onder de knie.’ Het was een tekensysteem welke de architect beneden ons ook gebruikte. Een tekensysteem uitstekend geschikt om bouwkundige tekeningen mee te maken, maar veel minder geschikt voor beton- en staaltekeningen. Maar omdat er voor zo’n honderd procent met deze architect werd samengewerkt en vaak tekeningen onderling moesten uitwisselen, lag dit systeem juist voor de hand. Persoonlijk vond ik het, achteraf gezien, een vrij onbetrouwbaar systeem, want maatvoeringen en nog een aantal dingen werden afgerond op een bepaalde waarde. Voor bouwkundige tekeningen niet zo heel erg belangrijk, maar voor beton- en staaltekeningen juist wel. Alle maatvoeringen moesten later worden nagerekend en vaak moesten deze nog worden aangepast. Toch duurde het nog bijna een maand eer ik er voor honderd procent goed mee kon werken. Juist toen dat was, zat mijn tijd er weer zo’n beetje op en kon ik weer vertrekken. In wezen was het een zinloze onderneming geweest me dit systeem aan te leren, want de kans dat ik er ooit nog mee zou komen te werken was vrijwel nihil.

Het werk waar ik mee bezig was omvatte een nieuwbouwproject, of beter gezegd een nieuwe afdeling voor de Technische Universiteit in Delft. Met het werk had ik maar weinig moeite, doch dat autocadsysteem, waar ik de naam niet meer van weet, kwam me echt de ‘strot’ uit. De naam van de constructeur daar in vaste dienst had ik al ’n keer meegemaakt bij Bureau Zonneveld in Rotterdam. Alleen kan ik niet meer op zijn naam komen. Een beetje vreemde man vond ik. Als er ’s morgens bij hem al een ‘wind’ in de weg zat, meldde hij zich terstond ziek. Dat kwam de sfeer op het ‘tekenzaaltje’ ten goede, want zo gezellig was hij niet te noemen. Het was een vrijgezel, die zo’n 3 jaar ouder was dan ik en kwam uit Delft. Ondertussen zal hij al wel met pensioen zijn. Je kon dan pas goed met hem opschieten als je hem de ‘hemel in prees’ aangaande een aantal dingen. Het was een kwestie van goed toneel kunnen spelen en daar had ik maar weinig moeite mee. Het was gewoon voor mijn eigen bestwil. Meer zeg ik er maar niet over. De tekenaar daar in vaste dienst heette: D’Hond en was nog vrij jong. De baas van dit bureau was dus Ir. Damen, was een echte Brabander en woonde op dat moment ergens in Prinsenbeek en was van mijn leeftijd. Hij ging iedere dag met de auto op en neer. Ik ‘lekker’ met de trein! Toch moet ik zeggen dat ik het bij elkaar gezien toch wel een aardige tijd vond, want er heerste toch wel een gemoedelijke sfeer, ondanks…

Mijn volgende werkplek werd ook weer zo’n combinatie Architecten- en Ingenieursbureau. Maar nu in Ridderkerk. Dat bureau heette Van der Ven. Iedere dag met de trein naar Lombardijen en dan nog met een bus richting Ridderkerk en vanaf de halte nog een kwartier lopen tot het bedrijfspand. Hier gaat mijn volgende verhaal over. Daar kwam ik een ‘bijzondere oude bekende’ tegen!

Kees Wittenbols.

Mei 2007

Ga naar: Ingenieursbureau Van der Ven - Ridderkerk*

Ga terug naar de index