Ingenieursbureau Snellen, Meulemans
en Van Schaik (DHV) - termijn 2 - Breda*
Na mijn vakantie ging ik aan de slag bij het
Ingenieursbureau: Snellen, Meulemans en van Schaik te Breda. Ja, bij dit
bedrijf had ik in 1966 ook al eens gewerkt. Maar het was nu 1999. Dus 33 jaar
later. Nadat de heer Snellen was overleden, uiteraard veel te vroeg, werd het
bedrijf overgenomen door een oud-collega van mij: Ad van Schaik en deed dat
samen met Ir. Meulemans. Het werd dus de bovenstaande combinatie genoemd. Doch,
een aantal jaren later werd het bedrijf toch min of meer
‘opgeslokt’ door het grote ingenieursbureau: Dwars, Hederik en
Verheij (DHV) uit Leusden bij Amersfoort, alwaar ik in het verleden ook al eens
had gewerkt. De sfeer uit vroegere tijden was er zeker niet meer terug te
vinden. Er werkten daar al gauw zo’n 40 personen bij elkaar en ze zaten
ook in een nieuw pand aan de Ignatiusstraat. Doch, er was nog een collega uit
die tijd overgebleven en wel Kees Pijs. Die was destijds tekenaar-constructeur,
maar was inmiddels bedrijfsleider in de buitendienst geworden. Zijn rentree bij
dit bedrijf was ook nog niet zo lang geleden, want hij heeft jaren in Spanje
gewoond, was getrouwd met een Spaanse schone en zijn later samen in Nederland
gaan wonen en wel in Bavel. Het weerzien was dus best leuk te noemen. We hadden
elkaar 33 jaar niet gezien en hebben uiteraard wat herinneringen opgehaald op
die momenten dat het daar kon, want het was er stervensdruk. Medeoprichter en
oud-collega Ad van Schaik was inmiddels met pensioen, maar kwam af en toe nog
wel eens kijken. Doch, ik heb hem nimmer ontmoet. Vrij kort, nadat ik hier weer
weg was is hij ook overleden. Ongelooflijk, wat gaat de tijd toch snel! Als de
dag van gisteren weet ik nog dat ik op de receptie aanwezig was van zijn
verloving! Zijn vrouw heette Kemerink. Dat weet ik
nog goed, want een jongere broer van haar was een schaakcollega
van mij en ik kwam daar wel eens.
Nu het werk: er werd daar met hoogwaardige
apparatuur gewerkt. Dat niet alleen, maar ze tekenden ook met de laatste
autocadversie. Deze zat boordevol met nieuwe commando’s en moest deze
eerste eigen zien te maken. Gelukkig werd ik hiertoe wel in de gelegenheid gesteld.
Maar vrij snel ging ik flink aan de slag. Ik begon met bestektekeningen voor
een woonblok dat ergens in Etten-leur was gesitueerd
in een nieuwe wijk. In principe was dit natuurlijk ‘gesneden koek’
voor mij, maar hun hadden een heel ander systeem voor het maken van
bestektekeningen. Dat niet alleen, maar de informatie die ik nodig had om goede
bestektekeningen te kunnen maken was niet voldoende voorhanden. Ik zat soms
tijdens mijn werkzaamheden zowel letterlijk als figuurlijk met mijn handen in
het haar. Ook moest ik regelmatig wat klusjes tussendoor doen die met spoed af
moesten. Er kwamen ook bepaalde momenten dat ik een black-out kreeg en wist dan
niet meer te handelen. Ik liep dan maar even de gang op, alsof ik naar het
toilet moest. Dan was ik er even tussenuit en hoopte dat het spoedig weer zou
gaan. Maar die black-outs kwamen steeds vaker terug. Ik kreeg zelfs moeite met
de simpelste dingen aangaande het tekenwerk. Nou moet ik ook nog even vermelden
dat ik zeker geen ontspannen vakantie achter de rug had. Er heerste in die
periode een soort angst bij mij voor wat er te wachten stond bij dit bedrijf.
Daar had ik vroeger zeker geen last van. Achteraf gezien was het een voorbode
van een burn-out.
Op een bepaalde ochtend toen ik mijn fiets wilde
pakken om naar de zaak te rijden, ontstond er bij mij een vreemd gevoel. Ik nam
het besluit om mijn fiets terug in het schuurtje te zetten en ging weer naar
binnen. Ik heb gelijk een afspraak gemaakt met mijn huisarts. Bij hem
aangekomen vertelde ik tegen hem dat ik het niet meer kon opbrengen om naar
mijn werk te gaan. Details zal ik u besparen, maar vanaf dat moment heb ik
nooit meer gewerkt. De conclusie was duidelijk. Ik had een burn-out van een
erge soort. Je zou het ook ‘afgebrand’ kunnen noemen. Ik had precies
40 jaar gewerkt en dan ook nog eens bij zo’n 25 bedrijven en dat heeft me
waarschijnlijk wel opgebroken. Het heeft enkele jaren geduurd alvorens ik alles
weer ’n beetje op de ‘rit’ had. Nu ik tegen de 65 zit te
‘hikken’ heeft het zeker geen zin meer om aan de slag te gaan.
Vorig jaar schafte ik een computer aan met internet. Ik ben toen ook begonnen
met deze website en daar houd ik het verder bij. Ik doe ook veel lopen en
fietsen, maar daar word ik slechts lichamelijk moe van.
Kees Wittenbols.
Mei 2007