Belgische raket
Eindelijk, eindelijk is
het er toch van gekomen.
Het Belgische leger en
alle Belgische regeringen tesamen: de Federale, de Vlaamse, de Waalse, de
Brusselse
en die van de Duitstalige kantons hebben eraan
meegewerkt.
Eindelijk is het dan zover.
De eerste Belgische lange afstandsraket kan
worden gelanceerd.
De hele Europese pers is samengestroomd, bij
de nieuwe lanceerbasis in de Belgische Ardennen.
Na lang wachten komt de ‘combi’ met de
astronauten eraan en een laatste groet wordt door d’n Albert zelf uitgesproken.
Ook Fabiola doet een schietgebedje.
Paola staat er wat onwennig bij en d’n Filip
is al bijna dronken.
Gelukkig is er ook een
verslaggever van de Bredase Bode bij
en die vraagt aan een van de hoog geplaatste
militairen die er trots staat te wezen als een pauw,
waar de reis eigenlijk naar toe gaat?
“Awel,” zegt de generaal,
“wij Belgen, wij gaan als éérste naar de zon!”
“Maar excellentie,” zegt de
verslaggever.
“Dat kan toch niet, dat is toch veel en veel
te heet, de raket zal verbranden, nee, erger, de raket zal smelten al voor dat
ie er is.”
“Zijde gij helemaal zot?”
Zegt de generaal.
“Ge denkt toch nie dat wij overdag dat ding
omhoog schieten.
Da doen we as 't donker is zunne!”